Rodzina alk, do której należą maskonury, od zawsze występowała na półkuli północnej, oczywiście mając bardzo różnych, innych niż dzisiaj, przedstawicieli. Prawdopodobnie jednak pierwsi potomkowie dzisiejszych maskonurów przypominali wyglądem dzisiejszą mewą. Stworzenie to żyło, jak się powszechnie przypuszcza, w połowie kredy, ewentualnie na początku paleozoiku, czyli jakieś 100 - 160 milionów lat temu. Tamto stworzenie dało początek wielu innym ptakom morskim i wodnym. Najbardziej przystosowane do życia w wodzie, ze wszystkich ptaków wodnych, są właśnie alki, do których zaliczamy też maskonura. Nie używają one skrzydeł tak jak inne ptaki morskie, lecz machają nimi w wodzie tak, jakby były to płetwy. Wszystkie alki, z wyjątkiem jednego gatunku, pingwinów, potrafiły i potrafią latać. Niegdyś jedynie alki olbrzymie nie potrafiły wzbić się w powietrze - były to bardzo duże ptaki, jak na ptaki morskie, ważące około 5 kilogramów. Żyły na północnym Atlantyku, jednak wszystkie wyginęły. Istniały jednak jeszcze w XVIII wieku. Ostatnia para alk, według bardzo wiarygodnych źródeł, została zabita w 1844 roku na bardzo małej wyspie w pobliżu wybrzeży Islandii. Maskonury nie są zbyt dobrymi lotnikami - widać, że podobnie jak pingwiny, powoli zatracają tą zdolność. Kto wie czy, czy za kilka tysięcy, a może za kilkaset tysięcy - jeżeli będą jeszcze wówczas istnieć - nie będą już tylko chodzić po ziemi lub pływać w wodzie?