Mimo, że maskonury są przede wszystkim ptakami związanymi z życiem na morzu, to nie byłyby w stanie funkcjonować bez okresowego bytowania na stałym lądzie. Jest on im koniecznie potrzebny do lęgowania. Maskonury zawsze zakładają gniazda na skalistych wybrzeżach, w miejscach, gdzie jest wystarczająco dużo ryb, by wykarmić młode. Nory budują zawsze tak, by ich wyjście było skierowane ku morzu - przyspiesza to kursowanie między jamą a żerowiskiem. Maskonury nie mogą zakładać swych siedlisk na piaszczystych czy płaskich wybrzeżach, koniecznie potrzebują skał - nieważne, jak wysokich, byleby skał. Jednak mają względem nich pewne wymagania - szczyty tych skał, bądź raf, bo i na nich maskonury zakładają swe gniazda, muszą być pokryte torfem albo humusem - w każdym razie miekką, zieloną warstwą. Takie skały można spotkać jedynie w strefach klimatycznych chłodnych, dlatego właśnie maskonury nie zakładają nigdy swych lęgowisk tak daleko na południe, jak daleko zimują. Maskonury budują jamy różnych głębokości, a raczej - długości. Osiągają one od pół do półtora metra na wyspach Nowej Ziemi, gdzie panuje chłód, a w miejscach gdzie jest cieplej nory maskonurów mają czasem nawet 15 metrów długości. Godne podziwu, że ptaki te wykopują tak długie jamy tylko za pomocą płetw.